Nadroparin

• cərrahi və ortopedik əməliyyatlarda venoz tromboemboliyanın profilaktikası;
• trombozun yüksək riski olan yataq xəstələrində profilaktika;
• dərin vena trombozunun müalicəsi;
• stenokardiyanın qeyri-stabil forması və Q dişciyi olmayan miokard infarktı (antiaqreqantlarla birlikdə);
• hemodializ zamanı süni qan dövranı sistemində laxtalanmanın qarşısının alınması.

Nadroparin antitrombinin təsirini gücləndirərək əsasən Xa faktorunu, daha az dərəcədə isə trombini bloklayır. Bu, yeni laxtaların əmələ gəlməsinin və mövcud laxtanın böyüməsinin qarşısını alır.

Adi heparinlə müqayisədə təsiri daha proqnozlaşdırılandır və uzun sürür, buna görə çox vaxt laxtalanma testlərinə daimi nəzarət tələb olunmur.

• nadroparinə, heparinə və ya donuz mənşəli məhsullara qarşı yüksək həssaslıq;
• anamnezdə heparinlə əlaqəli trombositopeniya;
• aktiv qanaxma və ya qanaxmanın yüksək riski;
• hemorragik insult, kəskin bakterial endokardit;
• ağır böyrək çatışmazlığı (müalicəvi istifadədə).

• inyeksiya yerində hematoma, kiçik düyünlər, qızartı;
• müxtəlif lokalizasiyalı qanaxmalar;
• trombositopeniya, o cümlədən nadir hallarda immun mənşəli ağır forması;
• qaraciyər fermentlərinin müvəqqəti yüksəlməsi;
• uzunmüddətli istifadədə — qanda kaliumun artması.

• Asetilsalisil turşusu, klopidoqrel, qeyri-steroid iltihab əleyhinə vasitələr, digər antikoaqulyantlar — qanaxma riski artır.
• Kaliumu artıran dərmanlar (AÇF inhibitorları, kalium qoruyan diuretiklər, kalium preparatları) — hiperkaliemiya riski yüksəlir.

Aşağı molekullu heparinlər cift baryerindən praktiki olaraq keçmir və hamiləlikdə göstəriş olduqda həkim tərəfindən təyin edilə bilər. Laktasiya dövründə istifadəsi həkimlə razılaşdırılır.

Uşaqlarda nadroparinin istifadəsi barədə məlumatlar məhduddur; tətbiq yalnız uşaq hematoloqu və ya kardioloqun qərarı ilə mümkündür.